اَشکال مختلف سلب مالکیت را در مکانها و زمانهای مختلف باید بهسان منظومهی بههم پیوستهای از نقشهای دولت، منطقهای اقتصادیِ گرهخورده به منافع طبقاتی و صورتبندی ایدئولوژیک «خیر عمومی» درک کرد
يكی از مهمترين ادای سهمهای ديويد هاروی به بحثهای كنونی نظريهی ماركسيستی، پافشاری او بر اين است كه جهان، نه از «چيزها» بلكه از «فرايندها» تشكيل میشود.
زبانِ بازآفرینی میکوشد تلخیِ اعیانیسازی را شیرین جلوه دهد. دقیقاً به این خاطر که زبانِ اعیانیسازی بیانگر حیلهی طبقاتیِ موجود در « بازآفرینی» شهر است، در نتیجه از دید بسازبفروشها، سیاستمدارها و سرمایهدارها واژهی زشتی است
اولین اصل دموکراسی عمیق این است که هیچکس بهتر از خودِ فقرا نمیداند چگونه با فقر کنار بیاید
.درنتیجهی غلبهی کاسبکارسالاری شهری سوبسیدهای دولت محلی به سرمایه تعلق میگیرد در حالی که افق ارائهی خدمات به فقرا بیش از پیش رنگ میبازد
هر دولتی زادهی خشونت است، و … قدرت دولتی در نتیجهی خشونتی دوام میآورد که معطوف به فضا است.
ادبیات گستردهی نظریهی اقتصادی مارکس عموماً توجه بسندهای به اصول روششناختیای که نظریهی مارکس بر آن اساس بنیان شده نداشته است
بهعنوان دانشآموختهی علوم اجتماعی همواره دغدغهی این را داشتم که چگونه در تحقیقات دانشگاهیام از شرِ فصل روششناسی خلاص شوم.
بیش از سه دهه از تغییر مسیر دولتهای رفاه غربی به سوی نئولیبرالیسم میگذرد. این تغییر مسیر سبب تحول د
فضا احتمالاً پراستنادترین واژهای است که به جغرافیا هویت و کانونی وحدتبخش داده است.