آرشیو, سطح سه, شماره‌ی ۳۴، تابستان ۱۴۰۵

ورشکستگی آبی یا سیاست‌زدایی از آب؟

گفتمان مسلطِ ورشکستگی آبی نه تنها کمکی به رویت پذیری حیاتِ برهنهٔ بی‌آب نمی کند، بلکه وضعیت را غالباً به ‌صورت یک وضعیت استثناییِ ملّی و کلی بازنمایی می‌کند؛ ایران ورشکسته‌ی آبی است و گویی «همه» بیش از حق خود برداشت کرده‌ایم و همه بدهکار حوضه‌های آب هستیم.

آرشیو, سطح سه, شماره‌ی ۳۳، زمستان ۱۴۰۴, فضا, فضا و دموکراسی

تأملاتی سرد درباره‌ی جهت‌یابی در اکنون

سلطنت در بستر ایرانی، حتی در صورت بازآرایی مدرن یعنی پادشاهی مشروطه و محدود، ذاتاً به سوی تمرکز و تک‌صدایی میل می‌کند. در مقابل، مفاهیمی چون آزادی و دموکراسی در معنای تاریخیِ رسوب‌کرده‌ی خود، پس از جنبش ژینا، با پراکندگی قدرت، تکثر صداها و امکان اختلاف پیوند خورده‌اند.

آرشیو, سطح یک, شماره‌ی ۳۲، پاییز ۱۴۰۴, فضا

ویروسی میان شهر‌‌ها و بدن‌‌ها

 اهمیت تئاتر عبده این است که نوع نگاه قدرت نسبت به گروه‌‌های حاشیه‌ای جامعه را بر هم می‌زند و از طریق زیبایی‌شناسی ویژه و چندبعدی خود، حقِ دیدن و چگونه دیده شدن را به بخش سرکوب شده می‌دهد.

آرشیو, سطح دو, شماره‌ی ۳۲، پاییز ۱۴۰۴

ایران به‌مثابۀ ملّتِ خیالی: برساختِ هویّتِ ملّی

ادعای اصلی کتاب این است که تاریخ‌نگاریِ ملّی‌گرا در قرنِ نوزدهم و بیستم، که تحت نفوذِ شرق‌شناسانِ اروپایی بود، با تاثیرگذاری بر ادیبان و روشن‌فکرانِ ملّی‌گرای ایران، به برساخت «ملت ایران» انجامید.

آرشیو, رئالیسم انتقادی, سطح یک, شماره‌ی ۳۱، تابستان ۱۴۰۴

فلسفه و رئالیسمِ علمی

باسکار استدلال می‌کند که دانش محصولی اجتماعی است که به واسطه‌ی محصولات اجتماعی پیشین تولید می‌شود اما ابژه‌های این دانش، کاملاً مستقل از انسان‌ها وجود دارند و عمل می‌کنند.

آرشیو, سطح یک, شماره‌ی ۳۱، تابستان ۱۴۰۴, فضا

یادداشت‌هایی پیرامون اثر داپلر و دیگر حالات مدرنیسم

معماری داپلر سنتزی سازگارانه میان ​​بسیاری از احتمالات یا امکان‌های معماری را تصدیق می‌کند. داپلر به‌جای ایزوله کردن یک خودآیینیِ منفرد، بر اثرات و تبادلات چندگانگی‌های ذاتی معماری تمرکز می‌کند: مواد، برنامه، نوشتار، اتمسفر، فرم، فن‌آوری‌ها، اقتصاد، و غیره.

آرشیو, سطح یک, شماره‌ی ۳۱، تابستان ۱۴۰۴, فضا, فضا و سرمایه

حصارکشی، حق عامه و دارایی فقرا

مناقشه اصلی، مناقشه استفاده از زمین و مالکیت زمین است. آیا یک جامعه کم‌درآمد حق دارد زمینی را که اعضای آن دهه‌ها در آن زندگی کرده‌اند، اشغال کند؟ یا این حق نامحدود مالکان زمین و سازندگان است که از زمینی که بازار آزاد می‌تواند ارائه دهد، بیشترین سود را ببرند؟