انتخاب ما در این چهارراه، دفاع از مردم طرفدار صلح چه در غرب، اسرائیل، ایران و چه مردمی که طعمه شکارچیان و جنگ‌هایشان و گسترش جاه‌طلبانه‌ی دولت‌ها و سیستم‌های بازار خود شده‌اند. بیایید رابطه شکار-شکارچی را که متعلق به دنیای حیوانات است، از دست جاه‌طلبان در بیاوریم.
دیزاین در پی آفرینش فضاست. دیزاینر از دوستان دیرین فضاست. دیزاین چه در معنای هدف/مقصد و چه در معنای امروزی آن(که مترادف با ترکیب‌بندی است) به کار مداخله درون فضا می‌پردازد.
آیا تئاتر می‌تواند یک راه رهایی‌بخش در برابر دیکتاتوری مصرف‌گرایانه تصویر باشد؟ تئاتر به‌علت زنده‌بودن، وابستگی به فضا و در نهایت به مخاطب، امکانی است برای تخیل دست‌جمعی، تخیل برای جهانی دیگر که قابل بازی‌کردن و به مفهومی دیگر، زندگی‌کردن است. به نوعی تمرینی برای واقعیتی که می تواند اتفاق بیافتد.
نانسی در متنی که خواهید خواند آگاثون را در کشاکش میان دو کرانه می‌جوید: اساطیری و نیهیلیستی. این کشاکش هسته‌ی اندیشه‌ی او درباره‌ی معنای جهان می‌شود، جهانی که در فضای میان‌تهی این دو سَر آرمیده است.
ما نیازمند بازتعریف معنای انقلاب، بر مبنای بازآرایی نیروهای سیاسی جدید هستیم. شاید امروز باید بگوییم: نیروهای مبارز در دانشگاه‌های سراسر جهان، با سایر مورد‌‌تبعیض‌قرار‌گرفتگان، حذف‌شدگان، مطرودین و اقلیت‌های جهان متحد شوید.
در «دنیای امروزی» آنچه از آن محرومیم اندیشیدن به شور مادرانه است. روان‌کاوی پس از فروید و با لکان عمدتاً مشغول «کارکرد پدرانه» بوده است – نیازهایش، شکست‌هایش، جانشین‌هایش و قس علی هذا. به نظر می‌رسد فیلسوفان و روان‌کاوان چندان از «کارکرد مادری» الهام نگرفته‌اند، شاید به این سبب که مادربودن نه کارکرد بلکه به بیان دقیق‌تر نوعی شور است.
پساسیاست با اداره (پلیسی‌گری) مسائل اجتماعی، اقتصادی و غیره سر و کار دارد؛ پساسیاست کاری می‌کند که راه حل این مسائل را فقط درون روابط اجتماعیِ حاکم یعنی قلمرو امر ممکن، جستجو کنیم و فرارفتن از آن نیاندیشیم
امر واقعی که خود را در آن واحد تحمیل می‌کند و به منصه‌ی ظهور می‌آورد: یعنی وجود چیزی نیست جز به بیان درآوردن و به منصه‌ی ظهور رساندن وجود داشتن؛ یعنی در آمدن‌اش، در برآمدن‌اش، وجود دارد.
مغاکْ غیریتِ محض است؛ امری ناشناخته و شناخت‌ناپذیر. باید به این غیریت بیندیشیم- دوباره دوگانه‌ی باید و الزام. یعنی باید به دیگری در دیگریتِ مطلقش بیندیشیم. دیگری‌ای که نمی‌بایست به خود فروکاسته شود.
فوکو دیسپوزیتیف را در قامت نیرویِ «نور ساختاردهنده» می‌بیند، تا امر رویت‌پذیر و امر رویت‌ناپذیر(برای مثال، «آپاراتوسِ» زندان برای «دیدن، بدون دیده‌شدن، استفاده می‌شد») را در سراسر فضا توزیع نماید. بدین‌نحو، دیسپوزیتیف، هم «خطوطِ نیروها» و هم «خطوطِ سوژه‌شدن» است؛ و فرایندهایی(همچون سوژه‌شدن) را خلق می‌کند که در آنها، «خود، نه دانش است و نه قدرت»، بلکه یک فرایند فردیّت‌یابی/تفرّدِ برآمده از انضباط و نظم است.