اگر حق مسکن، معنایی داشته باشد، باید نامِ جنبشی برای دموکراتیکسازی، کالاییزدایی و بیگانگیزدایی از نظام مسکن باشد. تبدیل آن حق به واقعیت است.
این مقاله به دنبال رویکردی است که بتواند مشخصهی چندشکلی و چندوجهی روابط اجتماعیفضایی را بفهمد
با آغاز بهار ۹۷ فضا و دیالکتیک یکسال و نیمه شد ، با نگاهی به گذشته و تلاش برای ترسیم
چشمانداز آینده متون منتشر شده در یک سال گذشته در این مجموعه گردآوری شده است
آنری لوفور[۱۹۹۱-۱۹۰۱] فیلسوف نئومارکسیست و اگزیستانسیالیست، جامعهشناس زندگی شهری و روستایی و نظریهپرداز دولت، جریانهای جهانی سرمایه و فضای اجتماعی بود. یکی از نشانههای تأثیرگذاری او ظهور گستردهی بعضی از مفاهیم خاصش در گفتمان فکریِ چپ است. لوفور سهم چشمگیری در بسط برخی نگرشهای پژوهشی داشته است
فلسفهی ژیل دلوز یک استثناست، آنجا که تمایز بین فضاهای امتدادی و اشتدادی یکی از دو تمایزِ کلیدیست که هستیشناسیاش را بنا مینهد
مسئلهی شهری سرجمع مسائل فنی/تخصصی نیست که بتوان با اتکای به گروهی از متخصصان، آن را حل کرد. مسئلهی شهری مسئلهی اقتصاد سیاسی فضا است
تا زمانی که نقد ریشهای به موضوعِ مدیریت شهری و فجایعی همچون پلاسکو در میان نباشد، تا اطلاع ثانوی موضوعهایی همچون رفتار شهروندان در مواقع بحران، بودجهی آتشنشانی و جز آن در اولویت خواهند بود و در بر همین پاشنه خواهد چرخید.
با آغاز بهار ۹۶، فضا و دیالکتیک پا در شش ماهگی خود میگذارد. در این مجموعه، مقالاتی که از پاییز ۹۵ تا امروز بر روی سایت نشر پیدا کرده است، را آوردهایم…
ناپلئون بناپارت ظاهراً نخستین کسی بود که واژهی ایدئولوژی را به معنای منفیِ تئوریِ غیرعملی و یک برنامهی سیاسیاجتماعی افراطی به کار برد
فوكو بر آن است كه از سدهی هیجدهم به این سو پزشكی و سیاست، با ملاحظه و ضرورتِ اقدام در سیتیهایی كه بهطورِ فزاینده بر جمعیتشان افزوده میشد، به هم گره میخورند. پزشكی بهسان یك انضباط در فرایندها، تكنیكها و مداخلاتی درگیر شد كه شدیداً در پیوند با تحولات، اهداف و مقاصد سیاسی قرار داشتند