«هگل و هائیتی» تاکید میکند که فکتها مهم هستند ولی نه به عنوان دادههایی با معناهایی ثابت، بلکه همچون مسیرهایی پیونددهنده که میتوانند پیوسته ما را شگفتزده و غافلگیر کنند.
متین در این کتاب کوشیده است تا شرحی غیراروپامحور و غیرذاتگرایانه از تجربهی ایران از مدرنیته عرضه کند. او برای این منظور نظریهی توسعهی ناموزون و مرکب تروتسکی را به شکلی انتقادی به کار گرفته که وجه مشخصهاش فرض هستیشناختیِ چندگانگی جامعهای است.
فیلمهای کیارستمی را میتوان همچون شکلی ضمنی از آنچه لوفور نقد زندگی روزمره مینامد نگریست و تفسیر کرد. روایت سینمایی کیارستمی در این سه فیلم به این ترتیب بازنماییکنندهی فضای روزمرهی زندگی کودکان در گوشههایی از ایرانِ دههی ۱۳۵۰ شمسی است.
سه رویکرد کاملاً متفاوتْ جریان اصلی برنامهریزی مدرن را مشخص میکند: رویکرد تکنیکی، رویکرد اصلاح اجتماعی و رویکرد عدالت اجتماعی. هر یک، که در زمان و مکانی خاص برجسته و مهم هستند، غالباً، و نه همیشه، با حضور همزمان سایر رویکردها، سه رویکرد قابل شناسایی در تاریخ برنامهریزی را میسازند.
اسدپور بر خلاف الینگ و صالح معتقد است مسالهی قومیتها در ایران مسالهای «هویتی» و یا «فرهنگی» نیست. از دید او اینگونه اتکا بر سیاست هویت و سیاست فرهنگ در بهترین حالت میتواند فقط لایهی رویی مساله را ببیند.
ورای شهرگراییهایِ جریان غالب شهرگراییهایِ «دیگر» که ریشه در دینامیکهای اجتماعیِ بدیل دارند، میتوانند با ترغیب فوریّتِ راهبردهای مختلفِ درجهانآوردن در مکانهای مختلف، چشماندازِ برنامهریزی جامع، مشروعیّت آن، و اقتدارش را به چالش بکشند.
ادغام هر چه بیشتر چین درون اقتصاد سرمایهداری جهانی، نیروی کار عظیم ارزان قیمتی را به اقتصاد جهانی عرضه کرده است. از طریق برونسپاری و سرمایهگذاری خارجی مستقیم، شرکتهای فراملیتی غربی قادرند تا از دستمزدهای چینی و هندی که ۲۵-۱۰ درصد از دستمزد کارگران با کارایی مشابه در ایالات متحده و باقی جهان توسعهیافته پایینتر بود، بهرهبرداری کنند.
هابرماس حوزهی عمومی را فضایی میداند که کنشهای ارتباطی در آن تحقق مییابد و ماهیت آن به گونهای است که به صورت آزادانه در دسترس کلیهی شهروندان است، قلمروى ويژهاى كه در تقابل با حوزهی خصوصى تعريف میشود و از سلطهی مقامات دولتی و قدرتمندان اقتصادی خارج است.
دولتِ ملی تاریخی دارد و همچنان که روزی شکل گرفته و مستحکم شده است روزی نیز از بین خواهد رفت. زندگی اجتماعی و سیاسی نمیتواند به لحاظ هستیشناختی درون مرزهای قلمرویی دولتها قرار داشته باشد. از همین رو آنها بر ضرورت اندیشیدن به شکلهای آلترناتیوِ نظم سیاسی تاکید دارند. موضوعی که هر رویکرد رهاییبخشی، ناگزیر از پرداختن به آن است.
یک دموکراسی نیچهای نمیتواند مستغنی بالذات یا فروبسته باشد. اولین لازمهی آن عبارتست از نوعی گشودگی (در کانون سیاست) بهروی آن چیزی که سیاسی نیست.