ورای شهرگراییهایِ جریان غالب شهرگراییهایِ «دیگر» که ریشه در دینامیکهای اجتماعیِ بدیل دارند، میتوانند با ترغیب فوریّتِ راهبردهای مختلفِ درجهانآوردن در مکانهای مختلف، چشماندازِ برنامهریزی جامع، مشروعیّت آن، و اقتدارش را به چالش بکشند.
شخصِ «برنامهریز» هم مورد ملامت و عداوت است و هم مایهی امیدمان برای ساماندهیِ کارآمدِ اجتماع. تاریخ تفکرات و شیوههای برنامهریزی بهخوبی نشان میدهد
که مفهومپردازی کردنِ این حوزه، و در آن واحد تدوین سازوکارهایی سازمانی برای حل مسائلِ آن چقدر دشوار بوده است
رئالیسم انتقادی به عنوان یک فلسفهی علم بیشتر نوعی فرانظریه/متاتئوری است تا نظریه. به بیان دیگر حاوی بینشهایی است دربارهی چیستیِ خودِ نظریه و نظریهپردازی و شناخت علمی. در نتیجه رئالیسم انتقادی بر خلاف ادعای رابرتس مقدمتاً یک نظریهی اجتماعی مانند نظریهی ساختاربندی گیدنز نیست.
ساخت فضاهای کالاییشده تجلیِ روابط اجتماعی متعین و سلسلهمراتب فضایی است. میتوان هرکدام را نوعی چاره یا فیکس فضایی نامید
ادغام هر چه بیشتر چین درون اقتصاد سرمایهداری جهانی، نیروی کار عظیم ارزان قیمتی را به اقتصاد جهانی عرضه کرده است. از طریق برونسپاری و سرمایهگذاری خارجی مستقیم، شرکتهای فراملیتی غربی قادرند تا از دستمزدهای چینی و هندی که ۲۵-۱۰ درصد از دستمزد کارگران با کارایی مشابه در ایالات متحده و باقی جهان توسعهیافته پایینتر بود، بهرهبرداری کنند.
هابرماس حوزهی عمومی را فضایی میداند که کنشهای ارتباطی در آن تحقق مییابد و ماهیت آن به گونهای است که به صورت آزادانه در دسترس کلیهی شهروندان است، قلمروى ويژهاى كه در تقابل با حوزهی خصوصى تعريف میشود و از سلطهی مقامات دولتی و قدرتمندان اقتصادی خارج است.
حل معادلهی انسان و فضا از جمله بحثبرانگیزترین تلاشها برای فهم و توضیحِ امرِ شهری بوده است؛ از ابعادِ مثکثرِ نظری و ایدههای به ظاهر انتزاعی-تجریدی گرفته تا اشکالِ مختلفِ عملی نظیرِ طیفهای گوناگونِ طرحها و برنامههای شهری، هر یک به نحوی مستقیم و یا غیر مستقیم به وجود چنین معادلهای اشاره و بر آن تأکید میکنند.
دولتِ ملی تاریخی دارد و همچنان که روزی شکل گرفته و مستحکم شده است روزی نیز از بین خواهد رفت. زندگی اجتماعی و سیاسی نمیتواند به لحاظ هستیشناختی درون مرزهای قلمرویی دولتها قرار داشته باشد. از همین رو آنها بر ضرورت اندیشیدن به شکلهای آلترناتیوِ نظم سیاسی تاکید دارند. موضوعی که هر رویکرد رهاییبخشی، ناگزیر از پرداختن به آن است.
یک دموکراسی نیچهای نمیتواند مستغنی بالذات یا فروبسته باشد. اولین لازمهی آن عبارتست از نوعی گشودگی (در کانون سیاست) بهروی آن چیزی که سیاسی نیست.
مهمترین نکته به نزد نانسی این است که زیستسیاستْ جهانی میسازد که درحال بیجهانشدن است. «جهان دقیقاً آن چیزی است که در آن برای همگان جایی هست: جایی راستین که در آن امورْ براستی مجال رخدادن داشته باشند». زیستسیاست دلالت دارد بر فرایند مدیریتِ زندگی؛ که در آن زندگی به «حیات برهنه» فروکاسته میشود و «رخدادنِ» راستین انکار میشود.