گسترش جغرافیایی و رد پای اکولوژیکی آبِ شهری نه تنها محیطها و مکانهای بسیار دور از شهر را با تغییر و تحول روبهرو کرده بلکه نزاع بر سر منابع محدود آبی را میان افراد و گروهها مختلف تشدید کرده است. در برخی موارد فشار بر توان هیدرولوژیکی آبها چنان از حد گذشته است که راهحلی جهانی را میطلبد (مانند آنچه در اسرائیل اتفاق افتاده است).
یک معماری افراط نباید صرفا ارضای نیازهای زمان حال را هدف بگیرد بل باید به تولید امیال آینده نظر داشته باشد، نباید صرفاً مصرف عملی را برآورده سازد بل باید به آن مصرف آینده نیز نائل شود که همهی نیات و مقاصدِ زمان حال را استحاله میبخشد.
برنامهریزی در رویکرد سیستمی عبارتست از کنترلِ تغییر در سیستم، سیستمی که متشکل است از ارتباطات و فعالیتهای بشری که سویهی مکانی یا فضایی دارد.
یک شهر گشوده صرفاً فضایی نیست که به صورت برابر قابل دسترس و بهرهبرداری برای همگان باشد، و همهی مردم به صورت برابر احساس تعلق کنند
در این چند متن کوتاه، باغ و معماریِ منظره نه صرفا از خلال گفتارهای آکادمیکِ موجود یا مفاهیم تخصصی مطروحه و روزِ رشتهی معماری و شهرسازی بل از خلال همپوشانی با ادبیات، شعر، سیاست و فلسفه خوانش میشوند
شهرها بدون ایجاد تغییر ساختاری در سرمایهداری جهانی، نمیتوانند بهشکلی انسانی و پایدار تکامل یابند
در واقع، آنچه تابهحال بر سر کار بوده تنها نام و ایدهی دموکراسی بوده که همراه شده با تحولی عظیم در شرایط زندگی کلِ (در حال افزایشِ) جمعیت بشر.
امر سیاسی در وهلهی نخست مبتنی بر ترکیب و پویاییِ قوا نیست بلکه متکی است بر گشودگیِ یک فضا. این فضا از طریقِ آزادی گشوده میشود
در این مقاله میکوشم نشان دهم دستکم در شهرهای امریکایی ذاتِ سیاسی و اقتصادی هر محلی پدیدهی رشد است.
هر مداخلهای که در راستای آزادی اجتماعی باشد باید فضای خاص خودش را تولید کند.